من درختم، ساقه ام نقش ستونی است به ایوان فلک

 

یک دوصد رنگ به رختم، من درختم

   تشنگی، عمق دهد ریشه در خاک مرا

                 آفتاب ، گر ندهد نور ، تن پاک مرا....

        تن من خم نشود ؛ لحظه ای عزم مرا کم نشود

سر خود را به فلک دارم و چشمم به ملک

 

قد خود اوج کنم تا که به نوری برسم .

 

من درختم ، تکیه بر دگری جمله حرام است مرا

          خود تکیه گاهم همه را.

 

(شعرش نمیدونم از کیه ! )

 

 



موضوعات مرتبط: آرزو , راه سعادت

تاريخ : سه‌شنبه ۱٦ اسفند ۱۳٩٠ | ۱٢:٥٧ ‎ب.ظ | نویسنده : سما | نظرات ()