به نام آنکه وجودش آرامش و نبودش خواهش بودن هاست...

 به نام دوستی که از کودکی تنهاییم را با او قسمت کردم

                     و حال هم ) که در ، ذوران نوجوانی ام ( با من است،‌

                          و من هم هیچوقت خود را بی او ندانسته ام

                                                      مگر...

                                      امان از غفلت ، غفلت ، غفلت.

      می باری برکتت را بر زندگانیم

               زندگانیم سر شار و تو|م از با تو بودن هاست.

 

زندگی ام را می ستایم

                    چون

                     با تو بودنش ، آنرا سزاوار ستایش کرده.

    

 بهای این حضورت را نمی دانم چگونه بپردازم!

          بسی دشوار و ناشدنیست

                  اما

         با تو ، این ناشدنیها ، تعبیر شدن می گیرند

 و می رهانی مرا از چنگ آن ابلیس و عفریت که همواره شریک و مسبب اعمالمان می گردد _ همان اعمالی که انجام آن ، مایه ی شرمساری در مقابلت می شود _ و در " آن هنگامه" ، خود را غریبه ای بیش معرفی نخواهد کرد!!

 

 

فاطمه

 

 

 



موضوعات مرتبط: خدا , راه سعادت , یادگاری , دلنوشته

تاريخ : پنجشنبه ٢۸ دی ۱۳٩۱ | ۱۱:٠٧ ‎ق.ظ | نویسنده : سما | نظرات ()